Być może ścianami, których powinniśmy się bać najbardziej, są te których nie widzimy, w które po prostu wierzymy.

To w ramach przełamywania mojego tchórzostwa, oddaję na światło moje wiersze napisane kiedys naprędce, pod wpływem emocji:

Ty nosisz moją historię, zasłyszaną w tłumie

uniesień i bliskości, tej braterskiej.

Nosisz ją jak bombę (bo może wybuchnąć),

jesteś mną naznaczony.

Teraz nie możesz być mi obcy,

historia zobowiązuje.

***

Rozdaję

Rozdaję siebie

Kawałki mojego życia

Uciekają przez buzię do ucha

Ucha bardziej pulchnego niż moje.

Nadzieja, radość, okrzyk, załamanie, żal

Ucieka ze mnie jak powietrze

balonik staje się mniejszy

Wątlejszy, chudszy

Wyzuty z emocji

Flak.

***

Biczując, linczując, gnębiąc,

w myślach urządzać samosąd nieczysty,

za to co robię, czego nie robię, czuję, chcę.

Lecz wciąż czoło mieć jasne,

choć brudne.